"Eens en nooit meer". Met die woorden trainde ik voor de marathon van Eindhoven. Die lange duurloopjes kosten veel tijd en je komt jezelf stiekem toch best wel vaak tegen. Ook al weet je dat je er sterker van wordt (zowel fysiek al mentaal). Soms kom je jezelf zo tegen en zou je liever huilen of je huilt gewoon even lekker...
De Trainingen
De voorbereiding vond ik pittig. De lange afstanden stonden mij tegen het einde heel erg tegen. Mijn laatste lange duurloop liep ik tijdens de Tilburg Ten Miles. Zo hoopte ik dat het mij iets makkelijker af zou gaan, gelukkig was dat ook zo. Ik liep vanuit huis 16km solo + 16km TTM: totaal dus 32 km. Helaas blesseerde ik mezelf aan een pees in mijn voet tijdens deze training. Dit gebeurde 2 weken voor de marathon, wat een slechte timing...
Het was dus nog even spannend of ik wel mee kon lopen met de marathon.
De marathon van Eindhoven
De grote dag was aangebroken. Jeetje zeg, wat was ik zenuwachtig. Ergens kon ik mezelf niet voorstellen dat ik het niet zou kunnen, maar als je denkt aan 42km hardlopen is het toch wel een heel eind. Ik had een plan! 5.20 min/km was het doel, hoewel ik graag onder de 4 uur zou willen lopen besloot ik op dit tempo weg te gaan. als het dan tegen zou vallen had ik nog ruimte genoeg om het tempo te laten zakken.
Ik liep steady weg en zag dat ik de 1ste km meteen het juiste tempo gevonden had. Het was nog erg druk en ik merkte dat ik enorm aan het zoeken was naar plek om in te halen. Ik liep links en rechts en links en rechts. Ik deed vooral mijn best om het in mijn hoofd rustig te houden. Na 6km werd het rustiger en kon ik weer lekker ontspannen. Ik wist dat Marcel bij kilometer 8 zou staan met een gelletje en mijn bidon. Dat was ook zo en vanaf dat moment fietste Rick en Marcel met mij mee. Ze controleerde of ik het juiste tempo had en zorgde voor mijn voeding onderweg.
Mocht jij ooit een marathon gaan lopen dan is het echt een aanrader dat je een fietser bij je hebt met jouw sportvoeding.
Na 16km begon ik eigenlijk pas last te krijgen van mijn voet. Je moet dan natuurlijk nog wel even maar ik was heel blij dat hij het tot die tijd zo goed hield. Ondanks dat en de wind die toch wel pittig begon te worden kon ik lekker blijven lopen en ik zat er goed in. Toen ik even dacht dat ik heel de wereld aan kon en ik de man met de hamer niet tegen zou komen werd ik na 32km toch even met mijn neus op de feiten gedrukt. Ze hadden gelijkt. ik liet het tempo "los". Niet dat ik echt terug ging zakken hoor. Maar mij werd aangeraden niet meer te gaan kijken op mijn horloge.
Ik had het zwaar maar ik was tegelijkertijd ook enorm aan het genieten. Ik hoorde vaak, "De marathon doet pijn", je weet pas echt wat ze bedoelen als je het zelf ervaart. Toen ik de stad in liep werd ik gedragen door het publiek tot de finish. Na 3.47.55 uur kwam ik tevreden over de finish. Wat een prachtige ervaring was dit.
De uitspraak "Eens en nooit meer" is ondertussen ook niet meer geldig...
De marathon is echt magisch!
Reactie plaatsen
Reacties
je bent een topper en je kan meer dan je denkt
Paar kilometer erbij en het is ultraaaaaa!! ðððĪŠ
Moet je je voorstellen dat je eerst al 3,86k hebt gezwommen en 180,25k hebt gefietst... ð